Zdrowe życie krok po kroku...

Nie tej idealnej wersji. Nie tej „po terapii”, „po pracy nad sobą”, „jak już się ogarnę”. Nie tej, która w końcu przestanie czuć za dużo, reagować za mocno, bać się za bardzo. Największym uzdrowieniem jest akceptacja tej wersji , która jest teraz. Zmęczonej. Poranionej. Czującej. Ludzkiej. Bo prawda jest taka, że przez całe życie uczono nas, że coś jest z nami nie tak. Że jesteśmy „za bardzo”: za wrażliwi, za emocjonalni, za cisi albo za głośni, za słabi albo za trudni. I

Każdy człowiek ma swoje okno tolerancji Każdy z nas nosi w sobie niewidzialną przestrzeń bezpieczeństwa. To miejsce, w którym możemy czuć, myśleć i reagować bez zalewającego napięcia. W terapii nazywamy je oknem tolerancji. Okno tolerancji to zakres emocji i pobudzenia, z którymi potrafimy radzić sobie względnie spokojnie. Kiedy jesteśmy w nim – jesteśmy obecni. Potrafimy słuchać, mówić o swoich uczuciach, podejmować decyzje, regulować emocje i być w relacji z innymi. Ale życ

„ Czy to, w co wierzę , nadal mi służy? ” Są w życiu momenty ciche. Takie, w których nic spektakularnego się nie dzieje na zewnątrz, ale w środku… coś zaczyna pękać. To nie jest kryzys. To zaproszenie. Zaproszenie, by zatrzymać się na chwilę i zadać sobie jedno z najważniejszych pytań, jakie możemy kiedykolwiek usłyszeć: Czy to, w co wierzę , nadal mi służy ? Nie: czy to jest prawdziwe . Nie: czy tak robią inni . Ale właśnie: czy to mnie wspiera, czy mnie ogranicz

Twoje ciało reaguje zanim umysł zdąży się zorientować Wyobraź sobie poranek. Siedzisz przy stole, pijesz kawę, myślisz o planach na dzień. I nagle — coś się zmienia. Serce zaczyna bić szybciej, w ramionach czujesz napięcie, a w żołądku pojawia się dziwny ucisk. Spojrzenie na telefon, a tam e-mail od szefa, który sprawia, że od razu zaczynasz się denerwować. Ale w rzeczywistości Twoje ciało zareagowało jeszcze zanim świadomie zdążyłaś poczuć stres. To jest siła i tajemnica nas

Twoje granice to forma miłości własnej W dzisiejszym świecie często słyszymy, że powinniśmy być dostępni dla innych, pomagać, rozumieć, poświęcać się. W natłoku oczekiwań łatwo zapomnieć o sobie, o własnych potrzebach, o tym, co naprawdę jest dla nas ważne. A jednak to właśnie tu, w tym codziennym balansie między dawaniem a zachowaniem siebie, kryje się najgłębsza forma miłości własnej: ustawianie granic. Granice nie są egoizmem. To nie zamykanie się przed światem, lecz świad

Dlaczego wizualizacja kocha symbole – a logika często przegrywa z energią Podświadomość nie rozumie słów. Nie słucha argumentów. Nie analizuje faktów. Podświadomość czuje. Mówi językiem obrazów, kolorów, emocji, wrażeń i symboli. Dlatego właśnie wizualizacja, praca z energią, kryształami, światłem czy archetypami dociera tam , gdzie logika nie ma wstępu. Kiedy próbujemy „naprawić siebie” rozumem, bardzo często trafiamy na mur. Możemy wiedzieć, dlaczego coś się wydarzyło

Jest w nas głęboko zakorzenione przekonanie, że emocje trzeba kontrolować, uciszać, naprawiać. Że smutek jest słabością. Że złość jest czymś niebezpiecznym. Że lęk trzeba jak najszybciej „wyłączyć”. Od dziecka uczono nas: „Nie płacz”, „Weź się w garść”, „Przestań się denerwować” . I właśnie wtedy zaczyna się walka. A każda walka z emocją sprawia, że ona… rośnie. Emocje są jak fale. Nie pytają o zgodę. Nie dają się zastraszyć. Im bardziej próbujesz je zatrzymać, tym mocniej ud