W terapii najważniejsza jest relacja, nie technika

Można znać setki technik.

Można perfekcyjnie opanować modele, schematy, protokoły i narzędzia.

A mimo to… nie dotknąć niczego, co naprawdę boli.

Bo człowiek nie leczy się metodą.

Człowiek leczy się w relacji.

To nie technika sprawia, że ktoś po raz pierwszy w życiu czuje się bezpieczny.

Nie protokół powoduje, że łzy wreszcie mogą popłynąć.

Nie ćwiczenie „otwiera” serce, które przez lata było zamknięte ze strachu.

To robi drugi człowiek.

Relacja terapeutyczna jest przestrzenią, w której dusza wreszcie przestaje się bronić.

To miejsce, gdzie ktoś widzi cię naprawdę – bez potrzeby naprawiania, oceniania czy przyspieszania procesu.

Gdzie nie musisz być „lepszą wersją siebie”.

Wystarczy, że jesteś.

Wiele osób przychodzi na terapię nie dlatego, że nie znają rozwiązań.

Przychodzą, bo nikt nigdy z nimi naprawdę nie był, gdy było trudno.

Bo ich emocje były ignorowane.

Bo musieli radzić sobie sami.

Bo nauczyli się, że ich ból jest „za duży”, „za trudny”, „nie na miejscu”.

I wtedy terapeuta nie jest ekspertem od technik.

Jest bezpieczną obecnością.

Relacja w terapii działa jak lustro, w którym po raz pierwszy można zobaczyć siebie z łagodnością.

Jak korektywne doświadczenie – inne niż wszystko, co było wcześniej.

Gdzie granice są szanowane.

Gdzie emocje mają prawo istnieć.

Gdzie nie trzeba zasługiwać na uwagę.

To właśnie w relacji następuje regulacja układu nerwowego.

To w relacji ciało uczy się, że bliskość nie musi ranić.

To w relacji mózg zapisuje nowe doświadczenie:

„Jestem bezpieczny. Mogę czuć. Nie jestem sam.”

Technika bez relacji może być wręcz przemocowa.

Może przyspieszać proces, na który klient nie jest gotowy.

Może dotykać ran bez trzymania za rękę.

Może zostawić więcej chaosu niż ulgi.

Dobra relacja natomiast uzdrawia nawet wtedy, gdy słów jest niewiele.

Czasem wystarczy obecność.

Czasem cisza.

Czasem jedno zdanie wypowiedziane z serca:

„Jestem tu. Nie musisz przez to przechodzić sam.”

Największą „techniką” w terapii jest autentyczność.

Uważność.

Empatia.

Zdolność bycia z czyimś bólem bez potrzeby jego naprawiania.

Bo człowiek nie potrzebuje kolejnej metody.

Potrzebuje bezpiecznej relacji, w której może się rozpaść…

i zostać przyjęty dokładnie takim, jaki jest.

I dopiero wtedy – zaczyna się prawdziwe leczenie.