Każdy człowiek ma swoje okno tolerancji.

Każdy człowiek ma swoje okno tolerancji

Każdy z nas nosi w sobie niewidzialną przestrzeń bezpieczeństwa.

To miejsce, w którym możemy czuć, myśleć i reagować bez zalewającego napięcia.

W terapii nazywamy je oknem tolerancji.

Okno tolerancji to zakres emocji i pobudzenia, z którymi potrafimy radzić sobie względnie spokojnie.

Kiedy jesteśmy w nim – jesteśmy obecni.

Potrafimy słuchać, mówić o swoich uczuciach, podejmować decyzje, regulować emocje i być w relacji z innymi.

Ale życie nie zawsze pozwala nam w nim pozostać.

Co dzieje się, gdy wychodzimy poza okno tolerancji?

Kiedy emocji jest za dużo, nasze ciało i układ nerwowy przechodzą w tryb przetrwania.

Nadpobudzenie (hiperaktywacja)

Możemy doświadczać:

lęku, paniki, napięcia

złości lub wybuchów emocji

gonitwy myśli

poczucia zagrożenia, nawet gdy obiektywnie go nie ma

To stan „walcz albo uciekaj”.

Niedopobudzenie (hipoaktywacja)

Możemy czuć:

odrętwienie, pustkę

zmęczenie, apatię

zamrożenie, brak reakcji

poczucie odłączenia od siebie i świata

To stan „zamrożenia”.

Żaden z tych stanów nie jest słabością.

To reakcja układu nerwowego, który próbuje nas chronić.

Trauma, dzieciństwo i zawężone okno tolerancji

Osoby, które doświadczyły:

odrzucenia

braku bezpieczeństwa emocjonalnego

przemocy, chaosu lub przewlekłego stresu

często mają węższe okno tolerancji.

To oznacza, że nawet drobne sytuacje mogą wywoływać silne reakcje emocjonalne.

Nie dlatego, że „coś z nami nie tak”,

ale dlatego, że nasz układ nerwowy nauczył się być w gotowości.

Dobra wiadomość: okno tolerancji można poszerzać

Regulacja emocji to proces.

Delikatny. Stopniowy. Pełen współczucia.

Okno tolerancji poszerza się, gdy:

uczymy się zauważać sygnały z ciała

dajemy sobie prawo do emocji

doświadczamy bezpiecznych relacji

uczymy się samoregulacji zamiast samokrytyki

Czasem wystarczy:

świadomy oddech

kontakt z ciałem

nazwanie emocji

obecność drugiego człowieka, który nie ocenia

To nie Twoja wina, że czasem „jest za dużo”

Jeśli czujesz, że łatwo Cię zalewają emocje lub przeciwnie – że często się zamrażasz…

to nie jest dowód słabości.

To znak, że Twój układ nerwowy potrzebuje więcej bezpieczeństwa, nie presji.

W terapii uczymy się wracać do siebie.

Krok po kroku.

Bez pośpiechu.

Bo kiedy jesteśmy w swoim oknie tolerancji –

zaczynamy naprawdę żyć, a nie tylko przetrwać.